“Sommige wagens moet je misschien helemaal niet alleen langs de meetlat van een jury leggen. Ik kan me goed voorstellen dat achter deze rupsen een verhaal zit dat voor Fun Fun veel groter is dan punten of prijzen.”
Deze tekst komt uit het jury rapport van dit jaar. Het gaat over Vraatzucht. En misschien wel de meest treffende zin voor ons uit het hele rapport. Nu het seizoen weer achter ons ligt, heb je tijd om terug te kijken. Een seizoen die begon met klus ochtenden bij de tent. We pasten ons terrein aan, en deden allerlei klussen. Zo verplaatsen we onze opslag container, om meer ruimte in de tent te krijgen.
Al in het najaar van 2025 kozen we ons ontwerp. En begin 2026 onthulden we de maquette. Zoals zo vaak, deden we dit op een passende locatie, met een link naar het nieuwe ontwerp. Het enthousiasme was groot. Want iedereen had zin aan deze enorme uitdaging. En vol energie gingen we aan de slag. Door de diverse teams werden al volop voorbereidingen getroffen.
Maar op die zwarte dag in Maart veranderde alles..
Eigenlijk weten we niet eens goed hoe we het moeten omschrijven wat er dan allemaal gebeurd. Eerst de schok. Dan het verdriet, en het gemis. En daarna toch de schouders er weer onder zetten. Het was een rollercoaster waarin we terecht kwamen. En toch gingen we door. Zo goed en kwaad als het ging. We bouwden de tent weer verder op. We besloten ons ontwerp aan de kant te zetten. Het project was te complex om onder deze omstandigheden nog uit te voeren. Er moest een nieuw ontwerp komen. En dat werd in record tempo uit de grond gestampt. Eind april presenteerden ons nieuwe ontwerp Vraatzucht in een volle tent in Sint jansklooster. Snel daarna begonnen we met de bouw van de wagen. Hoe lastig het ook was, maar langzaam maar zeker kwam ook het bouwplezier weer terug. Het was een jaar van improviseren. De maquette was nog niet klaar toen we begonnen. Maar steeds kwamen er onderdelen daarvan naar de tent, en maakten we deze. De bouw van vraatzucht verder wel goed. We waren natuurlijk veel later begonnen dan normaal, maar de wagen stond op tijd in het papier, en was zelf bijna droog toen we de corsoweek starten. Ook het bloemenprikken ging goed, en de wagen was rond 6:00uur vrijdagochtend helemaal klaar.
De corsodag zelf verliep soepel. Zonder incidenten of pech hebben we beide dagen kunnen afwerken. De start van het corso was een heel bijzondere. We wilden niet zomaar aan het corso beginnen. Daarom kwamen zonder geluid en beweging het parcours op, en zetten de wagen stil voor onze eigen tribune. Een kort moment van herdenken volgde. Een moeilijk en mooi moment tegelijk. Maar op deze manier was Henk echt erbij deze dag, en zo konden we samen dit moment delen en het corso starten.
We kregen dit jaar weer de 7e prijs. Niet iets waar we op mikten aan het begin van het jaar. Maar alles veranderde op die dag in Maart. We zijn ontzettend trots op al die mensen die zich hebben ingezet om vraatzucht op het parcours te zetten. Soms met een lach, en soms met een traan. Dat het ons samen is gelukt om toch de wagen op het parcours te zetten is het belangrijkste. En vooral samen. We zijn als groep om elkaar heen gaan staan. En alleen door samen de schouders eronder te zetten is het gelukt om dit moeilijke seizoen zo af te sluiten. Met een mooie wagen!
We gaan nu de winter periode in. Misschien lijkt het corso 2027 nog heel ver weg. Maar onderhuids gebeuren er al weer genoeg dingen. En dat is ook weer goed. We gaan verder, met mooie herinneringen aan wat is geweest, en met het besef dat niet alles vanzelfsprekend is.