De laatste week.

Traditie getrouw is de laaste week van de bouw, bij ons een gezellige maar drukke week. Zo ook dit jaar. De zaterdag voor het corso zijn er bergen werk verzet. dat moest ook wel, want dat we enigzins werk in te halen hadden wist iedereen die een blik in onze tent wierp. Met z'n allen de schouders eronder en gewoon door doen was het devies. Na een dag hard werken konden we aan het einde van deze dag de balans opmaken. De lijst met klussen was enorm, maar zonder stress of paniek werden de taken uitgezet voor de corsoweek. Op maandag morgen begonnen we eerst maar eens rustig met een bak koffie. Rennen en vliegen kon immers de hele week nog. Op maandag moest er niet alleen nog volop worden gefoamd, maar ook het laswerk was nog niet klaar, en ook de techniek was verre van af. Maar de sfeer zat er goed in, en de opkomst was zelfs op de maandagmorgen al groot te noemen.

Dinsdag.Nog steeds was het laswerk niet af, en ook het technishe team was voorbereid op nog een paar dagen werk. Deze dag moesten we de wagen zover krijgen dat we woensdag konden beginnen met prikken. Want hoe dan ook. Op woensdag moet er geprikt worden. Ook moest er nog licht en geluid worden ingebouwd. Waar we normaal een week hebben voor deze klus, moest het dit jaar in anderhalve dag! Maar ook deze dag was de opkomst groot. de bloemen werden inmiddels geplukt en de oogst was goed!

Woensdag. Prikdag! normaal gesproken gaan we op woensdag volop aan het prikken. Nu was de prikploeg s'morgens helaas iets kleiner. Waarom? tja, het laswerk, foamen, verven en allerlei andere klussen waren nog niet klaar. Maar toch, werd de strijd vol enthousiasme aangevangen. Woensdagavond stroomden de helpers de tent binnen, waardoor er tegen het einde van de avond al flink wat bloemen aanzaten. 

Donderdag. de dag waarop het moet gebeuren. De tikkers stroomden langzaam maar zeker binnen, en zonder dat het eingenlijk opviel waren er rond het middaguur vele Fun Fun-ers in de tent om de wagen af te maken. vanaf toen ging het ook lekker hard. steeds meer mensen vonden onze tent, om ons een helpende hand toe te steken. Ook deze dag was het foam en laswerk nog niet af. Pas 's avonds laat ging het laatste rond 6 aan de wagen en 's nachts om 4 uur konden we stoppen met foamen. Ondanks dat dit uiteraard erg laat was, gaf dit genoeg reden tot hiliariteit en konden we ook hier de humor wel van inzien. Geduldig en zonder stress werd er door getikt. Langzaam maar zeker, bloem voor bloem een stapje dichter bij het eindresultaat. De technishe mensen stonden toen nog steeds voor een grote uitdaging. Misschien zijn sommige van jullie 'snachts bij ons in de tent geweest, en hebben vast de las spetters gezien, of het geluid gehoord van een slijptol. Dat waren onze technishe helden. Vastbesloten de boel werkend te krijgen. 

Vrijdag.Toen de bloemen erop zaten was het tijd de wagen uit de tent te krijgen. Maar eerst kort overleg. De mannen van de techniek hadden de beweging klaar gekregen! Maar vonden dat de spanning op de dikke staalkabels in hun ogen te groot werd. Zonder enige twijfel hebben we toen meteen gekozen voor veiligheid. Mensen gaan voor de wagen. Zo simpel is dat, en besloten werd de grote bewegende sataliet vast te zetten. Uiteraard is er op zo'n moment teleurstelling, maar we zijn trots op het team, dat ze zonder blikken of blozen deze keus hebben gemaakt, en voorgelegd aan de groep. Zeker als je bedenkt dat ze maanden bezig zijn geweest met dit "Huzaren stukje" qua beweging. Vervolgens werd de wagen probleemloos naar buiten gereden. wat toch wel verrassend genoemd mag worden, gezien het feit dat de wagen bovenin, zowel links als rechts binnen de steigers zat. Maar met een paar platen foam, en ervaren bestuurders stond hij zo buiten. Een impossante wagen was het resultaat. Meer een dahlia gigant dan een reus.

gelanceerdbuiten

De tocht naar Sint Jansklooster ging vervolgens zonder enig probleem, en mooi optijd stonden we op onze plek op het opstelterrein. Het op de plek hangen van de acteurs vroeg nog wel de nodige tijd, en helaas begaf ook daar nog een deel van de beweging het. Iets wat we de laatste jaren niet echt gewend zijn, maar goed dat kan domweg gebeuren. Zonder problemen kwamen ook het corsoparcours rond. Al zullen sommigen zich hebben afgevraagd of we nog een bus of trein moesten halen, want we hadden het tempo er goed in. Achteraf bleek de wagen in de verkeerde versnelling te staan, maar goed het avond corso hebben we in het juiste tempo gereden. En ondanks dat niet alles het deed, was het beeld imponerend. De grote astronauten vulden de straten van Sint Jansklooster. Samen met de muziek, zorgden de hangende acteurs voor kippenvel. 

De prijsuitreiking stonden we nuchter en realistish in. Een Ereprijs zat er dit jaar niet in. Niet erg, maar benieuwd wat het dan zou worden waren we wel. Uiteindelijk werd "Gelanceerd" bekroond met een mooie 3e plek. Een prima resultaat! en een resultaat, en wagen waar we trots op zijn! We mogen terugkijken op een bijzonder jaar. waarin we hebben aangetoond, dat we geen enkele uitdaging uit de weg gaan. dat het dan soms niet helemaal lukt is niet erg, Wij gaan ze wel aan!En daar zijn we super trots op!! 

gelanceerdparcours

 

Back to top